مریم رجوی: پیشرفت زنان در جنبش مقاومت مرهون نبرد مستمر با اندیشههای ارتجاعی و استثماری است
با درود به خواهران عزیزم که از آلبانی، کشورهای اروپایی، آمریکا، کانادا، استرالیا و آسیا و کشورهای عربی در اینجا حضور دارند.
و با درود به خواهران عزیزم، اعضای خانواده بزرگ مقاومت. به اشرف۳خوش آمدید.
و درود میفرستم به اعضای شورای مرکزی سازمان مجاهدین خلق ایران که در این اجتماع شرکت کردهاند.
چنین اجتماعی معمولاً در روز جهانی زن برگزار میشود، اما هر جا که زنان گردهم بیایند و درباره رسالتشان برای آزادی و برابری و برای رهایی جامعه، صحبت کنند، همان روز، روز زن است.
این واقعیت بهخصوص در مورد زنان ایران صدق میکند. چون در برابر رژیمی مرتجع و بنیادگرا مقاومت میکنند که زنستیزی بارزترین ویژگی آن است.
پیش از حاکمیت این رژیم، زنان در ابعاد گسترده در قیام ضدسلطنتی حضور داشتند. این بیانگر جهشی در جایگاه زنان و نقش مبارزاتی آنان بود. حضور گسترده زنان در آن انقلاب، از سوابق و زمینههای مبارزاتی مهمی برخوردار بود. مشخصاً در دهه ۱۳۵۰زنان پیشتاز، در مبارزه انقلابی علیه شاه فعالآنه شرکت کردند. پیشتازانی همچون فاطمه امینی، مرضیه اسکویی، اعظم روحی آهنگران و اشرف رجوی از زنان برجسته این مبارزه بودند که با فداکاری بسیار راه انقلاب را گشودند.
اما رژیمی که پس از آن به حاکمیت رسید یک استبداد مذهبی زنستیز است. وقتی در سال ۵۷روی کار آمد درست مثل این بود که سدی در مقابل رود خروشان حرکت و پیشروی زنان ایران گذاشته شد.
من بسیاری لحظهها و روزهایش را بهیاد دارم. انگار دو نیروی دشمن در میدان جنگ بههم رسیده باشند. دشمنی آخوندها با زنان و بیزاری و بیاعتمادی زنان نسبت به رژیم جدید از فردای به قدرت رسیدن خمینی شروع شد.
یعنی بهمحض ربودن انقلاب و چنگ انداختن آخوندها به قدرت سرکوب زنان با شعارهای یا روسری یا توسری و همچنین مقاومت زنان در مقابل این رژیم شروع شد و تا امروز ادامه دارد.
خوب است بهاختصار به موقعیت زنان ایران در چند زمینه اشاره کنم:
ادامه دارد:
و با درود به خواهران عزیزم، اعضای خانواده بزرگ مقاومت. به اشرف۳خوش آمدید.
و درود میفرستم به اعضای شورای مرکزی سازمان مجاهدین خلق ایران که در این اجتماع شرکت کردهاند.
چنین اجتماعی معمولاً در روز جهانی زن برگزار میشود، اما هر جا که زنان گردهم بیایند و درباره رسالتشان برای آزادی و برابری و برای رهایی جامعه، صحبت کنند، همان روز، روز زن است.
این واقعیت بهخصوص در مورد زنان ایران صدق میکند. چون در برابر رژیمی مرتجع و بنیادگرا مقاومت میکنند که زنستیزی بارزترین ویژگی آن است.
پیش از حاکمیت این رژیم، زنان در ابعاد گسترده در قیام ضدسلطنتی حضور داشتند. این بیانگر جهشی در جایگاه زنان و نقش مبارزاتی آنان بود. حضور گسترده زنان در آن انقلاب، از سوابق و زمینههای مبارزاتی مهمی برخوردار بود. مشخصاً در دهه ۱۳۵۰زنان پیشتاز، در مبارزه انقلابی علیه شاه فعالآنه شرکت کردند. پیشتازانی همچون فاطمه امینی، مرضیه اسکویی، اعظم روحی آهنگران و اشرف رجوی از زنان برجسته این مبارزه بودند که با فداکاری بسیار راه انقلاب را گشودند.
اما رژیمی که پس از آن به حاکمیت رسید یک استبداد مذهبی زنستیز است. وقتی در سال ۵۷روی کار آمد درست مثل این بود که سدی در مقابل رود خروشان حرکت و پیشروی زنان ایران گذاشته شد.
من بسیاری لحظهها و روزهایش را بهیاد دارم. انگار دو نیروی دشمن در میدان جنگ بههم رسیده باشند. دشمنی آخوندها با زنان و بیزاری و بیاعتمادی زنان نسبت به رژیم جدید از فردای به قدرت رسیدن خمینی شروع شد.
یعنی بهمحض ربودن انقلاب و چنگ انداختن آخوندها به قدرت سرکوب زنان با شعارهای یا روسری یا توسری و همچنین مقاومت زنان در مقابل این رژیم شروع شد و تا امروز ادامه دارد.
خوب است بهاختصار به موقعیت زنان ایران در چند زمینه اشاره کنم:
ادامه دارد:
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر