ایران - پیام مریم رجوی بمناسبت میلاد عیس مسیح و آغاز سال نو ۲۰۱۹ میلادی برگزفته از سایت مجاهد

پیام مریم رجوی به مناسبت میلاد عیسی مسیح 

و آغاز سال ۲۰۱۹ میلادی

مسیحیان رنج‌دیده ایران، هموطنان، پیروان مسیح در سراسر جهان

میلاد عیسی‌بن مریم، پیامبر بزرگ یگانگی را تبریک می‌گویم و در برابر مریم عذرا(ع) الگوی جاودان پاکی و رهایی سر تعظیم فرود می‌آورم

روز به‌دنیا آمدن حضرت مسیح، عید فرخنده بشریت در زنجیر و تشنه رهایی و برادری است

او پیامبر هم‌دردی و دوستی است. می‌گفت:‌ هرگاه که به‌یاری کوچک‌ترین برادرم برخاستید، انگار به‌من کمک کرده‌اید

مسیح راه و رسمی را نشان ‌داد که در آن انسان با پرداخت‌گری و فدا کردن خود به‌ خاطر دیگران ممتاز می‌شود. می‌گفت: همدیگر را دوست داشته باشید همان‌طور که من، شما را دوست دارم

هیچ عشقی بزرگ‌تر از آن نیست که به‌خاطر دیگران زندگی خود را فدا کنیم

هستی متعالی انسان را در خدمت به‌ دیگران و نه برای خود تعریف کرد و ‌گفت:‌ من که مسیح‌ام، نیامده‌ام تا به‌ من خدمت کنند، من آمده‌ام تا به مردم خدمت کنم و جانم را در راه نجات بسیاری فدا سازم

عیسی مسیح کسانی را تقدیر می‌کرد که برای برقراری عدالت آزار و اذیت می‌شوند، ناسزا می‌شنوند و انواع بلاها را تحمل می‌کنند

او پیامبر عدالت و انقلاب بود. و فرا رسیدن جهانی را نوید داد که در آن آخرین‌ها، اولین خواهند بود و اولین‌ها، آخرین

امروز هیولای سرکوب و چپاول و کینه و سنگدلی که رژیم ولایت فقیه نام دارد، در ستیز و دشمنی با پیام‌های رهایی‌بخش مسیح و محمد و تمام پیامبران خداست

اما انگیزش و نیروی همان پیام‌ها و قدرت عظیم مردمی که تشنه رهایی و آزادی‌اند، این صفحه تاریک را از تاریخ ایران و جهان ورق خواهد زد

خوشا به‌حال زحمت‌کشان برای عدالت زیرا ملکوت آسمان از آن ایشان خواهد بود

هم‌میهنان، حامیان مقاومت در سراسر جهان

فرا رسیدن سال نو میلادی، سال ۲۰۱۹را از جانب مقاومت مردم ایران به‌ همه شما تهنیت می‌گویم

سالی که به‌ پایانش رسیده‌ایم، سال محاصره رژیم ولایت فقیه توسط قیام‌ها و جنبش اعتراضی بی‌وقفه مردم ایران بود. سال وخیم شدن بی‌سابقه معضلات ناگشودنی رژیم و سال اعتلای مقاومت سازمان‌یافته و پایدار ما در برابر استبداد زیر پرده دین بود

سالی که آغاز می‌شود، سال ۲۰۱۹، سال پیشروی مقاومت و قیام به سوی آزادی و پیروزی است

مردم جهان را فرامی‌خوانم به‌ حمایت از مقاومت و قیام ملت ایران برای برانداختن استبداد و تبعیض مذهبی و رژیمی که بانکدار تروریسم و دشمن صلح و آزادی در منطقه و جهان است

میلاد مسیح و سال نو بر همه شما مبارک باد

ایران - یادی از مجاهد شهید محمد علی متقی مدیرعامل منتخب کارگران ذوب آهن اصفهان به نقل از برادرمجاهد محمودعضدانلو برگرفته از سایت مجاهد

مراسم صبحگاه کارگری در ذوب‌آهن اصفهان سال ۱۳۴۸

یادی از مجاهد شهید محمدعلی متقی مدیرعامل 

منتخب کارگران ذوب‌آهن اصفهان

در سالگرد اعتصاب پیروزمند ۲۰هزار نفر از کارکنان ذوب‌آهن اصفهان در خردادماه سال ۱۳۶۲، یاد مهندس محمدعلی متقی مدیرعامل محبوب کارگران ذوب‌آهن را گرامی می‌داریم.

در تاریخ، برخی چهره‌ها درخشش حیرت‌انگیز و سؤال‌برانگیزی دارند. چهره‌هایی حقیقتاً استثنایی. متقابلاً چهر‌ه‌هایی هم هستند که با همه عظمتشان هرگز شناخته نمی‌شوند و جز معدودی اطرافیانشان آنها را درنمی‌یابند و از این دسته، کسانی هستند که هیچ‌کس حتی اسم آنها را هم نمی‌داند. انسانهایی که فروتنانه جان خویش فدای آزادی دیگران کرده و گمنام و بی‌سر و صدا با کاروان مرگ، رهسپار سرای باقی می‌شوند، آن‌چنان گمنام و بی‌سر و صدا که حتی یک قطعه عکس نیز از خود به یادگار باقی نمی‌گذارند! یگانه مدیرعامل منتخب کارگران ذوب‌آهن اصفهان، مهندس محمدعلی متقی، از این دست انسانها بود، مجاهدی افتاده و متین که سخت‌ترین عرصه‌های نبرد با دو دیکتاتوری شاه و شیخ را با سرفرازی طی کرد و سربلند به دیدار معبود شتافت.

قهرمانی که اینک در داغ‌ترین اعتصاب‌های کارگری تاریخ معاصر ایران، راه، مبارزه‌جویی و آرمانهایش بیش از هر زمان دیگر از اعماق جامعه پیگیری می‌شوند؛ آرمان جامعه بی‌طبقه توحیدی! جامعه‌ای عاری از جهل و ستم و استثمار، جامعه‌ای عدالت‌محور، مرفه و پیشرفته با امکان مساوی رشد برای همگان.

مهندس محمدعلی متقی در خاطرات مسئولش 

مهندس محمود عضدانلو از مسئولان قدیمی سازمان مجاهدین خلق ایران، عضوگیر، مسئول و همکار مجاهد شهید، منهدس محمدعلی متقی(مدیر عامل منتخب کارکنان ذوب‌آهن اصفهان در ابتدای انقلاب ۵۷) درباره یار دیرینش می‌گوید:

«با او در سال ۱۳۴۹ در ذوب آهن اصفهان آشنا شدم، اهل قم و از یک خانواده مذهبی متوسط رو به پایین که در همان‌ شهر به‌دنیا آمده بود. پدرش یک روحانی بود. محمدعلی تحصیلات خود را در قم طی کرده سپس در دانشکده پلی‌تکنیک تهران پذیرفته شده و در سالهای ۴۷ یا ۴۸ فارغ‌التحصیل شده بود.

او متأهل بود و ۲فرزند داشت.

در بین مهندسان و کارمندان ذوب‌آهن اصفهان، «متقی» خاکی‌ترین آنها بود به‌صورتی که اگر کسی منصب و مقام او را نمی‌دانست، در برخورد اولیه تصور می‌کرد او نیز کارگر سربه‌زیر و افتاده‌ای است که هم‌چون دیگر کارگران و زحمتکشان، با لباس کار و سر و وضعی کارگری در تلاش معاش است.

مهندس متقی در بین کارگران و مهندسان ذوب آهن از محبوبیت ویژه‌ای برخوردار بود.

با خصوصیات والای انسانی و اخلاقی بی‌نظیر که هر ناظری را به تحسین و خضوع وامی‌داشت، هیچ وقت از او یک برخورد و یا تنظیمی که ناشی از غرور و خودبزرگ‌بینی باشد، دیده نشده بود و به‌قول همکارانش محتوای اخلاقی او همانند اسمش بود و چه اسم بامسمایی داشت.

مهندس متقی، از نظر تخصصی و دانش فنی هم سرآمد همکارانش بود ولی وجه چشم‌گیر شخصیت او افتادگی‌اش بود، نه مرتبت فنی و منصب استخدامی‌اش. به همین علت محرم راز و مشکل‌گشای کارگران بود، روزانه بسیاری به ‌او مراجعه می‌کردند و از او درباره تضادها و مشکلاتشان سؤال کرده و راهنمایی و کمک می‌خواستند».

آشنایی اولیه 

مهندس محمود عضدانلو درباره اولین دیدارش با مهندس متقی می‌گوید:

«در ورودم به کارخانه ذوب‌آهن و در قسمتی که محل کارم بود با او آشنا شدم. از همان ابتدا برایم دوستی و نزدیک شدن به‌ او جاذبه و گیرایی زیادی داشت و این به سال ۱۳۴۹ برمی‌گردد.

کارکنان آن قسمت از کارخانه که تحت مسئولیت او بودند، بسیار تمایل داشتند به‌ او نزدیک شده و با او حشر و نشر داشته باشند، همه از این‌که حتی اگر شده سلام و علیکی با او داشته باشند، لذت می‌بردند. هر کس با او کار داشت او را در قسمت کارگران می‌یافت حتی هنگام ناهار نیز به جای کانتین مهندسین، همراه کارگران و در کانتین آنها بود.

من آن موقع عضو سازمان بودم و از سویی پس از فراغت از تحصیل به‌علت تخصصم، برای خدمت سربازی مرا به ذوب‌آهن اصفهان فرستاده بودند. تخصص یکسان، علت هم‌نشینی و دوستی من با مهندس متقی شده بود و در همین دوره او را دارای ویژگی‌هایی یافتم که برای عضویت در سازمان مجاهدین و مبارزه با دیکتاتوری سلطنتی، مناسب و ضروری بودند.

یکی دیگر از علل تمایل من به نزدیک شدن به او این بود که نشانه‌هایی از مذهبی بودن هم داشت، در واقع من با نزدیک شدن به ‌او می‌خواستم او را‌ بهتر و دقیق‌تر بشناسم که دارای چه گرایشاتی است چون در ابتدا به ذهنم زده بود نکند از آن دسته مذهبیهای دگم باشد که نشود به آنها نزدیک شد چون در این کارخانه دارودسته حجتیه هم زیاد بودند، آن سال‌ها یکی از مهم‌ترین مراکز این دار و دسته در اصفهان بود و در بیشتر قسمت‌های شهر و کارخانه نفوذ کرده بودند، ولی در جریان عمل و زندگی روزمره دیدم او ضمن صلابت و افتادگی، از یک روشن بینی خاصی هم برخوردار است.

در همان دوره قرار شد برای گذراندن یک دوره تخصصی مخابرات، ۶ماه به پادگان عباس‌آباد بروم و پس از اتمام آن دوره دوباره به کارخانه برگردم و در همان قسمت قبلی، سربازی‌ام را ادامه بدهم.

پس از بازگشت، ارتباطات کاری‌ام با او بیشتر شد و رابطه نزدیک‌تری برقرار کردم و فضا و اخبار سیاسی روز را به‌طور معمولی در صحبتهای فیمابین مطرح می‌کردم تا ببینم او چه مواضعی دارد به‌خصوص در آن دوره یعنی پس از ماجرای سیاهکل، اخبار چریک‌ها مرتب در روزنامه‌ها انتشار می‌یافت و می‌شد روی خبرهای آن سوار شد و صحبتهای خود را به شکلی تنظیم کرد که به‌ توان به هویت یا سلیقه سیاسی او پی برد.

در همین مقطع بود که ما روابطمان نزدیک‌تر شد به‌صورتی ک به‌ دور از چشم بقیه همکاران، نزدیک محیط کار با هم قرار و مدار و صحبت داشتیم تا این‌که ضربه شهریورماه سال ۵۰ به سازمان وارد شد و اخبار آن انعکاس بیرونی بزرگی پیدا کرد.

مهندس متقی اواخر سال ۵۰ به‌علت اختلافاتی که با مدیریت کارخانه پیدا کرد، خودش از ذوب‌آهن استعفا داد و در یک شرکت خصوصی در تهران شروع به‌کار کرد اما پروسه عضو‌گیری او در سازمان ادامه داشت، ضمن این‌که او همزمان توسط یکی دیگر از اعضای سازمان(مجاهد قهرمان ابوالفضل امشاسپند که بعدها در شمار مسئولان مجاهدین در عملیات کبیر فروغ جاویدان به‌ شهادت رسید) نیز در حال طی کردن پروسه عضویتش در سازمان بود.

به هر حال در بهار سال ۱۳۵۲، در یک سلسله دستگیریها، ابوالفضل امشاسپند، مهندس متقی و من در مکانها و وضعیت‌های متفاوتی دستگیر شدیم. او شکنجه‌های وحشتناکی را تحمل کرد تا سرانجام یک روز ساواکی‌ها را بر سر یک قرار ساختگی برد و در کنار خیابان در حال قدم زدن بر سر قرار دروغین، ناگهان خودش را زیر یک اتوبوس دو طبقه انداخت، راننده اتوبوس با مهارت خودرو را متوقف کرد و متقی که جراحات سنگینی برداشته بود، زیر فشار و شکنجه بسیار شدیدتری قرار گرفت.

سرانجام متقی را به ۵سال زندان محکوم کردند. در زندان قصر و اوین با هم بودیم. در آن دوران او یکی از زندانیان مقاوم و مسأله حل کن در مناسبات داخل زندان بود تا این‌که در جریان انقلاب و به دست مردم، او هم آزاد شد و در دفتر مرکزی سازمان مجاهدین خلق در تهران(بنیاد علوی) مجدداً مشغول انجام مسئولیت‌هایش شد. در آن دوره او در بخش روابط سازمان کار می‌کرد، مدتی نیز مسئولیت امداد پزشکی مجاهدین در تهران را داشت». 

بازگشت مهندس متقی به ذوب‌آهن اصفهان 

«پس از سقوط دیکتاتوری شاه، در تمامی کارخانه‌ها و ادرات، شوراهای کارگری و کارمندی شکل گرفته بود، در ذوب‌آهن اصفهان هم، چنین شورایی تشکیل شده بود و آن شورا، تصمیم می‌گیرد مدیرعامل ذوب‌آهن را خودشان انتخاب کنند. در آن دوره که خمینی هنوز موفق نشده بود دیکتاتوری خود را به مملکت حاکم کند، قدرت شوراهای کارگری این‌چنین بود، یعنی هر کارخانه و اداره‌ای توسط کارگران و کارکنان خودش مدیریت می‌شد، مدیرکل و مدیرعامل را هم خودشان تعیین می‌کردند و شوراها بر تمامی کارهای کارخانه و اداره نظارت مستقیم داشت، کارگران و کارکنان در شوراهای قسمت خودشان، پیوسته به امور و مسایل جاری و آینده رسیدگی می‌کردند و نمایندگان شوراها در شوراهای بالاتر و محدودتری تمای امور مالی، فنی و پرسنلی را به بهترین شکل مدیریت می‌کردند.

بر همین منوال شورای کارگران و کارکنان کارخانه ذوب‌آهن اصفهان نیز به سراغ مهندس دیرآشنای خود آمده و از او خواستند که مدیریت کل کارخانه ذوب‌آهن را به عهده بگیرد. مهندس متقی هم به نمایندگان شورا گفته بود که من عضو مجاهدین هستم باید از سازمانم اجازه بگیرم.

به این ترتیب و با موافقت سازمان، مجاهد قهرمان محمدعلی متقی، روانه اصفهان شد تا مدیریت کارخانه ذوب‌آهن را که نزدیک به ۳۰۰۰۰کارگر و کارمند داشت، به‌عهده بگیرد. مهندس متقی به‌مدت ۹ماه مدیرعامل آنجا بود تا سرانجام به‌دنبال درگیریهای متعددی که با مقامات حکومتی و استان و امام‌جمعه آدمکش اصفهان بر سر احقاق حقوق کارگران داشت، بین حفاظت از پست و مقام خود یا وفاداری به آرمان و آرای کارگران، دومی را که شرفش بود، انتخاب کرد و ترجیح داد در صفوف کارگران و زحمتکشان به مبارزه ادامه دهد و به این ترتیب یگانه مدیرعامل منتخب کارگران ذوب‌آهن اصفهان، استعفا داد و به صفوف مقاومت مسلحانه در برابر دیکتاتوری خمینی بازگشت». 

یک موتور سیکلت فرسوده وسیله تردد مدیرعامل!

مهندس محمدعلی متقی در همان مقطع مدیرکلی، کاندیدای مجاهدین برای نمایندگی دور اول مجلس شورای ملی در انتخابات حوزه انتخابیه اصفهان شد.

اکنون چه بسا بسیاری از پرسنل آن روزگار ذوب‌آهن، مدیرعامل محبوبشان در آن سال‌ها را به‌خاطر بیاورند که با یک موتور سیکلت فرسوده «ایژ» همراه با یکی دیگر از همرزمان اصفهانی‌اش برای شرکت در نشست‌های استانداری و فرمانداری و دیگر نهادهای دولتی می‌رفت، در حالی‌که اغلب اوقات موتورشان خراب می‌شد و آقای مدیرعامل پیاده شده و موتور را هل می‌داد و با همرزم همراهش تلاش می‌کرد موتور را روشن کرده و به موقع به نشست مسئولان استان برسد! 

برخی ویژگی‌های مهندس متقی

مهندس محمدعلی متقی از ویژگیهای انقلابی والایی برخوردار بود: نظم و دیسیپلین تشکیلاتی، انتقادپذیری بالا، مسئولیت‌پذیری بی‌مانند، تواضع انقلابی و مایه‌گذاری برای دیگران از مهم‌ترین ویژگی‌های او بود که در خاطر تمام کسانی که او را دیده و با او کار کرده باشند، به یاد مانده است.

مجاهد قهرمان محمدعلی متقی در زندان و شکنجه‌گاههای ساواک و به‌ویژه در جریان ضربه اپورتونیست‌های خائن به سازمان مجاهدین، از صلابت و پایداری ویژه‌ای برخوردار بود تا آنجا که حتی اپورتونیستها نیز از استحکام مرزبندی‌های انقلابی او، پیوسته با گزش و تلخی یاد می‌کردند.

وی متقابلاً نسبت به «مسعود رجوی» احساسی خاص و عشقی ویژه داشت، احساسی که از شور انقلابی و آگاهی او به کارکردهای مسعود در زندان سرچشمه می‌گرفت. 

پایان‌ کار مدیرعامل انقلابی ذوب‌آهن اصفهان

مهندس متقی سرانجام در زمستان سال ۶۰ در تهران در جریان یک تردد دستگیر شد و به گفته یاران هم‌بند او که در زندان بودند، پس از حادثه ۱۹بهمن و عاشورای مجاهدین، هنگامی که لاجوردی در تلاش برای درهم‌شکستن وی، او را ‌ بر سر پیکر سرادر موسی و اشرف شهیدان می‌برد، مجاهد سرفراز محمدعلی متقی با دیدن پیکر آنها به‌حالت خبردار و احترام، به آنها سلام نظامی می‌دهد و همانجا وفاداریش به راه و آرمان و سازمانش و سرادر و اشرف شهید نشان داده و فضایی را که دژخیم تلاش کرده بود ایجاد کند، تماماً تغییر داده و به ضد خواسته شکنجه‌گران تبدیل می‌کند آن‌چنان که او را از همانجا روانه میدان اعدام کردند.

به این ترتیب مجاهدی والامقام که در قلب کارگران ذوب‌آهن جای داشت، آخرین برگ دفتر زندگی‌اش را خود قهرمانانه ورق زد اما سر از آرمان رهایی و برابری، آرمان زحمتکشان برنتافت. آرمانی که این روزها با اعتصاب کارگران قهرمان نیشکر هفت‌تپه و فولاد اهواز و دیگر شهرهای ایران، پیگیرانه دنبال می‌گردد

ایران - تجلی شرف خلق در بین الملل همیاری به قلم ی یداللهی برگرفته از سایت مجاهد

در بیست‌وسومین گلریزان همیاری، بار دیگر حماسه‌ای از همبستگی ملی در برابر فاشیسم مذهبی توسط طلایه‌داران عشق و ایثار از سراسر دنیا به نمایش درآمد. بیست‌وسومین گلریزان همیاری تجلی‌ شرف خلق در نثار اعتماد به مجاهدین و مقاومت ایران و نشانی از شکست شیطان‌سازی دیوانه‌وار و هیستریک رژیم در فاصله‌انداختن بین مردم و مقاومت ایران بود

بیست‌وسومین گلریزان همیاری ۲سال بعد از انتقال سرفرازانه مجاهدین اشرفی از لیبرتی به آلبانی، شیپور آماده‌باش و برپایی هزار اشرف و کانونهای شورشی در سراسر میهن اشغال‌شده را هر چه رساتر و پرطنین‌تر به‌صدا درآورد

مردم محروم و غیرتمندمان با گلریزان خود، امید مردم ایران را به مقاومت نشان دادند و رایت شرف و ایستادگی مقاومت و مردم ایران را این‌چنین در اوج و اهتزاز برافراشتند. از مادر فداکاری که تنها سرمایه مادی و خانه خودش را در مرکز شهر می‌فرو شد و به حاشیه شهر نقل‌مکان می‌کند تا مابه‌التفاوت پولش را به سیما بدهد، تا خانواده محرومی که از نان شب خود زده و برای کمک به همیاری می‌شتابد

بی‌شک زیباترین و رساترین توصیف و تبیین گلریزان را در خروش برادر مسعود باید جستجو کرد: ”...ما از خلقمان گدایی می‌کنیم و به آن مفتخریم... تا از هیچ قدرتی و دولتی گدایی نکنیم... و این هم از خانواده ما، خانواده اشرف و مجاهدین خلق و خلق قهرمان در سراسر جهان، خوشا به چنین خانواده‌ای... شاید که بهانه کمک مالی و پول بود ولی من چنین چیزی ندیدم خیلی فراتر چکاچک شمشیرهای فرزندان ایران را دیدم از نزدیکی قطب شمال تا استرالیا. از داخل سلول‌های اوین و گوهردشت تا آن‌سوی جهان که با کلمات و با روح و قلب و دل و احساس و با عاطفه خودشان شمشیر می‌زدند علیه رژیم ضدبشری. هر یک به‌ترتیبی، بله این خانواده ما است. به‌یاد می‌آورم طنین ضربات شلاق را در زندانهای شاه و شیخ که یاران اشرف‌نشان این‌چنین جواب می‌دادند. جواب به تیر و تبر بر بدنهای بی‌سپر... تبریک این کارزار بزرگ یاری و همیاری را که چکاچک شمشیرزنانش از این‌سو تا آن‌سوی جهان را دربرگرفته به مریم باید گفت. هم به این خاطر و هم به‌خاطر حماسه‌های مستمری که خودش و زادگانش در سراسر جهان خلق می‌کنند که خبر می‌دهد از فصلی نوین، از روزگاری نوین از همدلی و همبستگی و بازگشت اعتمادهای پرپر شده و خیزشی عظیم در صفوف مردم ایران که اینها تنها نمونه‌هایی از آن است

روز همیاری و گلریزان سیمای آزادی، طنین صدای کارگران و کشاورزان و کامیون‌داران شجاع اعتصابی و صدای قیام مردم ایران که هر روز در سراسر ایران در جوش و خروش است را به اقصی نقاط ایران و جهان رساند. بی‌تردید ”این رزم بی‌امان و این عطش سوزان و گدازان با رود خروشان خون شهیدانش، در پرتو مهر تابان، ضامن پیروزی محتوم خلق ما است

پانویس

 ـ قسمتی از پیام مسعود رجوی ـ دوم مرداد ۱۳۸۹

ایران - حضور و گفتگوبا خواهرمجاهد زهره اخیانی در گلریزان سیمای آزادی 23

خواهر مجاهد زهره اخیانی در برنامه گلریزان همیاری با سیمای آزادی: این رژه با شکوه حمایت مردم از مقاومت است

سیمای آزادی سمبل می‌توان و باید است

سیمای آزای: شما روی یک وجه مشترک صحبت کردید و راهگشا بودن این اصول و رهنمودهای طلایی «می‌توان و باید»‌و «کس نخارد پشت من جز ناخن انگشت من» و اشاره کردید به برنامه همیاری. می‌خواستم در این زمینه هم بگویید که چه پیامی یا نکته‌یی برای همیاران سیمای آزادی دارید.

زهره اخیانی: بله. سیمای آزادی خودش یک سمبل می‌توان و باید است. از سالها پیش که بدنه بزرگ فرستنده رادیو را قطعه قطعه روی دوش‌های خودتان و خلق قهرمان کرد در کوه و کمر و در باد و باران حمل کردید؛ در مقابل پارازیت خوردنهای متعدد از دشمن،‌ در مقابل توطئه‌های حقوقی،‌ در مقابل جنگ سیاسی، در مقابل موانع تکنیکی و به‌خصوص در مقابل مسأله غول‌آسای مالی تسلیم نشدند و برای همه اینها با تکیه بر اصل کس نخارد راه کار درآوردید.

اصل «کس نخارد» در سیمای آزادی یعنی همین اشرف‌نشانهایی که از نان شب خود می‌زنند تا مخارج سیمای آزادی را تأمین کنند؛ اصل «کس نخارد» همان کارگران و مادران و پدرانی هستند که با ریسک‌پذیری اندک اندک از داخل میهن به سیما کمک می‌کنند.

اصل کس نخارد آن جوان فارغ‌التحصیل بیکار است که چون پولی ندارد وعده غذایش را حذف می‌کند تا به سیما یاری رساند. یا اشرف‌نشانهایی که از سراسر جهان با وجود مشکلات مالی به سیما کمک می‌کنند.

شما و پشتیبانان سیمای آزادی و مجاهدین در اشرف۳همه می‌توان و بایدهایی هستند که بهای استقلال این مقاومت را با مایه گذاشتن از خود می‌پردازند. پس زنده باد اصل پایه‌یی کس نخارد و می‌توان و باید

از این رو من خطاب به هواداران عزیز سازمان در داخل و خارج کشور، خطاب به مردم قهرمان ایران که ۴۰سال است بهای آزادی را با پوست و گوشت خود و عزیزانشان پرداخته‌اند می‌گویم در این شرایط که مقاومت و کانونهای شورشی و قیام خلق در مناطق مختلف ایران روزبه‌روز جوشان و خروشانتر می‌شود؛ در شرایط آماده‌باش فعلی؛ بیش از همیشه به خبررسانی این ارگان یعنی سیمای آزادی نیاز است. از این رو دست همیاری به سوی شما دراز می‌کنیم و به کمکهای شما هر میزان که باشد نیاز مندیم

از جانب آنها که در اشرف در وفای به پیمان با دشنه و گلوله با دست خالی مقاومت کرده و جان باختند

از جانب آنها که در بمبارانهای وحشیانه در لیبرتی شهید شدند

از جانب آنها که در اشرف و لیبرتی بدون دارو و دکتر و در محاصره پزشکی جان باختند ولی پرچم شرف را در اهتزار نگه‌داشتند.

و از جانب مجاهدین حاضر در اشرف 

از شما می‌خواهم بیایید باهم از اصل زیبای استقلال و شعار «کس نخارد» حفاظت کینم و انشاءالله که پیروزی و سرنگونی محتوم نزدیک است